Aug 6, 2013

The ship of theseus:



The ship of theseus:
The Theseus’s paradox, as first noted by the philosopher Plato, which argues that if the parts of an object (say a ship) are replaced one by one, would it still retain its original identity? And if the old parts of the same object are gathered to make a similar piece, then, which one deserves the right to be called the original object?

Disclaimer: கதை முழுவதுமாய் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது

  இன்று World’s organ donation day என்பதையறியாமல் தான் இந்த படத்தை பார்க்க சென்றேன். இந்தப்படத்தை இந்திய சினிமா பிதாமகன்கள் தலை மேல் தூக்கி வைத்து ஆடுவதை கவனித்த நான், படம் பற்றிய எந்த தகவல்களையும் படிக்காமல் சென்றதால் இது உறுப்புதானத்தை பற்றி பேசும் படமென்று அறியேன்.

  மூன்று கதைகள். மூன்றின் protaganist ம் முறையே கண், liver மற்றும் kidneyயை தானமாக பெற்றவர்கள். முடிவில் மூவரும் ஒருவரிடம் இருந்தே உறுப்புகளை பெற்றவர்கள் என்ற மெல்லிய கயிறு மூலம் பிணைக்க பார்த்திருக்கிறார்கள். இந்த யுத்தி நமக்கு புதிதல்ல. சில நல்ல படங்கள் முதல் பல மொக்கை படங்கள் நாம் பார்த்திருப்போம். சமீபத்தில் என்றால் மூன்று பேர் மூன்று காதல்.

  முதல் பகுதியின் நாயகி அலியா. பார்வையை இழந்த பின் அலியாவுக்கு புகைப்படக்கலையில் ஆர்வம் வருகிறது. எந்த காட்சிகளையும் பார்க்காமலே சுட்டு தள்ளுகிறார். இரவில் அவள் காதலனின் உதவியுடன் எடுத்ததை ஆராய்ந்து நல்ல படங்களை தொகுக்கிறார். மிக அழகான பகுதி இது. அலியாவின் அசுரத்தனமான அழகும், அட்டகாசமான நடிப்பும் நம்மை கட்டிப் போட்டு விடுகிறது. கண் தெரியாமலே எப்படி படம் பிடிக்கிறார் என்பதையும் தெளிவாக சொல்கிறார் இயக்குனர். இப்படிப்பட்டவருக்கு தானமாக கண் கிடைக்கிறது. ஆனால் பார்வை வந்த பின் எடுக்கும் படங்கள் அலியாவுக்கு பிடிக்கவில்லை. பார்வை அவளுக்கு சுமையாக இருப்பதை உணர்வதுடன் அப்பகுதி முடிகிறது.

  இரண்டாம் பகுதி ஒரு துறவியை பற்றியது. மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள் எப்படி மிருகங்களை வதைக்கிறார்கள் என்ற செய்தியோடு நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்கிறார். இது முக்கிய கதையல்ல. ஏனெனில் அந்த வழக்கு என்னவாகிறது என கடைசி வரை சொல்லவேயில்லை. அத்துறவியின் சிந்தனைகள், வாழ்க்கைமுறை, நெறிகள் போன்றவற்றை அவருடன் பழகும் ஆட்கள் மூலம் எடுத்து வைக்கப்படுகிறது. ஒரு கேள்வி பதில் session என வைத்துக் கொள்ள்லாம். இவருக்கு liverல் பிரச்சினை. எதற்குமே யாரையும் எதிர்பார்க்காத துறவி, முறையான மருத்துவத்தையும் தவிர்க்கிறார். கடைசியில் படுத்த படுக்கையாக இருப்பதுடன் இப்பகுதி முடிகிறது.

  மூன்றாவது பகுதி, பங்கு வர்த்தகர் பற்றியது. பணமே பிரதானம் என்பதுதான் இந்த stockbrokerன் நம்பிக்கையும். இவருக்கு kidney பிரச்சினை.இவருக்கு முதல் காட்சியிலே kidney பொருத்தப்பட்டு விடுகிறது. பின் மீண்டும் பாட்டிக்காக மருத்துவமனைக்கு வரும் இவர், அங்கு ஒரு தொழிலாளியின் kidney வேறொரு மருத்துவமனையில் திருடப்பட்ட தகவலை அறிகிறார். ஒரு வேளை அந்த kidney இவருக்கு பொருத்தப்பட்டிருக்குமோ என்ற சந்தேகத்தில் ஆராய்கிறார். இவருக்கு கிடைத்தது முறையான ஒன்று. ஆனால் அந்த தொழிலாளியின் சிறுநீரகம் யாருக்கு போனது எனத் தொடர்கிறார். இறுதியில் ஸ்வீடன் நாட்டுக்கே சென்று ஒருவரிடம் தொழிலாளிக்கு அந்த kidneyயை திரும்ப கொடுக்க சொல்கிறார். அதற்குள் அந்த வெளிநாட்டுநபர் 6.50 லட்சம் கொடுத்துவிட, தொழிலாளி இந்த பணம் போதும் விட்டுடுங்கய்யா என கெஞ்சுகிறார். பணமே பிரதானம் என்ற நாயகன் , பணத்தை விட்டு தொழிலாளிக்கு சிறுநீரகம் மீண்டும் கிடைக்கவே நினைக்கிறார். அந்த அழகான முடிவோடு அப்பகுதி முடிவடைகிறது.

  கடைசி காட்சியில் மூவரும் இன்னும் மூன்று பேரும் ஒரு இடத்தில் சந்திக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோருக்குமே ஒருவரின் உடலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட பாகங்கள் பொருத்தப்பட்டிருக்கின்றன என்பதோடு படம் முடிகிறது.

  நிச்சயம் இது ஒரு thought provoking படம் தான். படம் பார்த்த பின்னும் பல வித சிந்தனைகளை தொடர்ந்து எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கிறது. பார்வை தெரிந்தவுடன் தனது கலை மீது ஆர்வம் குறையும் நாயகி, மரத்தை உலுக்கி விழும் பழத்தை கூட உண்ணாமல் தானாய் விழுந்த பழத்தை மட்டும் உண்ணும் துறவி இன்னொருவரின் liverஐ ஏற்றுக்கொள்வது, பணம் மட்டுமே பிரதானம் என்று வாழும் பங்குசந்தை வர்த்தகன் காசை விட சிறுநீரகம் திரும்ப கிடைப்பதுதான் நியாயமென்று நினைப்பது என படம் முழுக்க விரவிக் கொடக்கும் irony இயல்பாய் பொருந்து போகிறது.

  முதல் பகுதியில், எந்த புகைப்படத்தை அழிக்க வேண்டுமென நாயகி தனது காதலுடன் சண்டை போட்டு சொல்லுமிடத்தில் தனக்கு கண் தெரியும். அதனால் நான் சொல்வதே சரியென்ற காதலனின் ஈகோவை சமாளிக்க முடியாமல் சண்டை போட்டு அழும் இடம் அவ்வளவு இயல்பாய் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

  துறவியின் ideologyயும், அவரின் உரையாடலும் கூட குறிப்பிடத்தக்கவை. கேள்வி கேட்பவன் அவனையுமறியாமல் துறவியை சீண்டுவது போல் கேட்குமிடத்தில் எல்லாம் தேஜ்ஸ் மிளிரும் ஒரு புன்னகையை முதல் பதிலாய் கொடுத்துவிட்டு பிறகு விரிவாய் பதிலளிக்கும் காட்சிகள் அட்டகாசம். கிட்டத்தட்ட 17 கிலோ மெலிந்தாராம் இந்த படத்திற்காக. அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு விழும் காட்சிகளில் வயிற்றெலும்புகள் தெரியுமளவிற்கு மெலிந்திருக்கிறார். துறவியின் அறிமுக காட்சியே ஒரு கவிதை. அதிகாலையில் எழுந்து தயாராகி நடக்க ஆரம்பிக்கிறார். நமக்கு போர் அடிக்குமளவிற்கு, அஜித்தே வெட்கப்படுமளவிற்கு நடக்கிறார். நடந்தே நீதிமன்றம் வந்து சேர்கிறார். ஒரு மரவட்டை க்ளோசப்பில் தெரிகிறது.பல கால்களிடமிருந்து தப்பிக்கும் அதை 100ரூ ஸ்டாம்ப் பேப்பர் ஒன்று தன்னகத்தே சேர்த்துக் கொள்கிறது. பின் அதை ஒரு பூந்தொட்டியில் அதே ஸ்டாம்ப் பேப்பர் விடுகிறது. அந்த ஸ்டாம்ப் பேப்பர் துறவியின் கையிலிருக்கிறது.

  மூன்றாம் பகுதியில் நாயகனை விட அவரின் பாட்டி பெரிதும் ஈர்க்கிறார். தனக்கு பொருத்தப்பட்ட சிறுநீரகம் நியாயமாக கிடைத்ததுதான் என்று தெரியும்வரை இருக்கும் நாயகனின் பதற்றம் அழகாக காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

  இத்தனை அழகியல் அம்சங்கள் இருந்தாலும் எனக்கு சில விஷயங்கள் உறுத்தலாய் இருந்தன. பல காட்சிகள் ஒரே ஷாட்டில் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நாடகத்திற்கும் சினிமாவுக்குமான முக்கிய வித்தியாசமாக நான் நினைக்கும் அம்சம் இது. ஒரே ஷாட்டில் எடுக்கப்ப வேண்டிய அவசியம் என்னவென்று தெரியவில்லை.இது பார்க்கும்போது ஒரு வித எரிச்சலை தருகிறது. அடுத்து படத்தின் வேகம். துறவி பகுதிக்கு இந்த திரைமொழி இயல்பாய் இருந்தது. ஆனால் மற்ற இரண்டிற்கும் மந்தமாய் தெரிந்தது. பொல்லாதவனின் திரைமொழி ஆடுகளத்தில் இருக்காது. கதைதான் அதை தீர்மாணிக்கும். ஆனால் இப்படத்தில் மூன்று வெவ்வேறு கதைகள். வெவ்வேறு களம். ஆனால் ஒரே படம் போன்ற மேக்கிங். அதுவும் மிக மெதுவாக நகர்கிறது. அடுத்து, உடல் உறுப்புகள் தானம் பற்றி பேசும்போது முதல் கதையில் நாயகிக்கு பார்வை சுமை என்பதாக முடித்ததையும் ரசிக்க முடியவில்லை.

  இதையெல்லாவற்றையும் விட, எனக்கு இந்த வடிவத்திலே பிரச்சினை இருக்கிறது. இரண்டு மணி நேரம் கிட்டத்தட்ட ஒரு தவம் போலபடம் பார்க்கும் பார்வையாளனை ஒரே கதையை சொல்லாமல் இப்படி 3,4 கதைகளை சேர்த்து சொல்லும் வடிவம் பிடிக்கவில்லை. மூன்றையும் இணைக்கும் விஷயமும் வலுவாக இல்லாத போது கசந்து போகிறது. New age cinema என சொல்லலாம். ஆனால் சினிமாவின் அடிப்படையையே தகர்ப்பது போல் தோன்றுகிறது. மலையாளத்திலும் 5சுந்தரிகள் என ஒரு படம் வந்தது. 5 தனிக்கதைகள். தமிழில் முன்பு “ஒரு வீடு இரு வாசல்” வந்தது. இப்போது கூட கெளதம சித்தார்தன் என்பவர் 10 கதைகளை எடுத்து ஒரே படமாக எடுக்க போவதாக படித்தேன். இது சினிமா அனுபவத்தை சிதறடிப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.

  மீண்டும் படத்திற்கு வருவோம். Source lightஐ வைத்தே பல மாயங்கள் செய்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவு இயக்குனர். பின்னணி இசைக்கு பெரிய வேலையில்லை. அமைதியாய் இருந்து அழகாய் ஒலிக்கிறது. நடிகர்கள் அனைவருமே கச்சிதம்.

  ஒரு நாவலை படிக்கும்போது நல்ல திருப்பத்தில் ஒரு மேஜிக் நிகழுமே.. அது போன்ற தருணங்கள் சிலவுண்டு இப்படத்தில். ஆனால் முழுமையாக impress செய்யவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. கூர்ந்து கவனித்து, பிடித்த விஷயத்தை மட்டும் மீண்டும் யோசித்து ரசிக்கும் மனநிலையுடையவர்கள் தவறாமல் பார்க்கலாம். படம் பார்க்கும் போது விட அதற்கு பிறகு இது செய்யும் விஷயம் ஆழமானது. அர்த்தமுடையது.

For tamil news read vikatan.com


1 கருத்துக்குத்து:

Kafil on August 6, 2013 at 10:12 PM said...

சரிதான் நண்பரே, ஹிந்தி தஸ் கஹானியான் தனி தனியா எடுத்திருந்தா 10 வியாபார பொருள் கிடைச்சிருக்கும், பொருளாதார ரீதியா தவறான உத்தி

 

all rights reserved to www.karkibava.com